رادیوگرافی یک تکنیک تصویربرداری با استفاده از اشعه ایکس، پرتوهای گاما یا تشعشعات یونیزان مشابه و پرتوهای غیریونیزان برای مشاهده شکل داخلی یک جسم است. از کاربردهای رادیوگرافی می توان به رادیوگرافی پزشکی (تشخیصی و درمانی) و رادیوگرافی صنعتی اشاره کرد. تکنیک‌های مشابهی در امنیت فرودگاه استفاده می‌شود (که در آن «اسکنرهای بدن» عموماً از اشعه ایکس از پس پراکنده استفاده می‌کنند. برای ایجاد تصویر در رادیوگرافی معمولی، پرتوی از اشعه ایکس توسط یک مولد اشعه ایکس تولید می شود و به سمت جسم پرتاب می شود. مقدار معینی از اشعه ایکس یا تشعشعات دیگر توسط جسم جذب می شود که بستگی به چگالی و ترکیب ساختاری جسم دارد. اشعه ایکسی که از جسم عبور می کند توسط یک آشکارساز (چه فیلم عکاسی یا یک آشکارساز دیجیتال) از پشت جسم گرفته می شود. تولید تصاویر دوبعدی مسطح توسط این تکنیک رادیوگرافی پروجکشنال نامیده می شود. در توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن) یک منبع اشعه ایکس و آشکارسازهای مرتبط با آن به دور سوژه می چرخند که خود از طریق پرتوی مخروطی اشعه ایکس تولید شده حرکت می کند. هر نقطه معین در درون سوژه از جهات مختلف توسط پرتوهای مختلف در زمان های مختلف عبور می کند. اطلاعات مربوط به تضعیف این پرتوها جمع‌آوری شده و تحت محاسبات قرار می‌گیرد تا تصاویر دو بعدی در سه صفحه (محوری، تاجی و ساژیتال) تولید شود که می‌تواند برای تولید یک تصویر سه بعدی بیشتر پردازش شود.

تهیه رادیوگرافی پزشکی عموماً توسط رادیوگراف ها انجام می شود، در حالی که تجزیه و تحلیل تصویر عموماً توسط رادیولوژیست ها انجام می شود. برخی از پرتونگاران نیز در تفسیر تصویر تخصص دارند. رادیوگرافی پزشکی شامل طیف وسیعی از روش ها است که انواع مختلفی از تصاویر را تولید می کند که هر کدام کاربرد بالینی متفاوتی دارند.

برای آشنایی بیشتر با دستگاه رادیوگرافی به سیناطب مراجعه کنید.